Handschriftherkenning is het omzetten van handgeschreven teksten naar digitale teksten, door middel van automatisering. Dit wordt nog niet echt gezien als een vorm van biometrie, maar heeft in de toekomst wel veel potentie door de groei van kunstmatige intelligentie. Nu wordt het nog gebruikt als het omzetten van handgeschreven teksten naar digitale teksten. Je hebt hier ook twee soorten van: online herkenning en offline herkenning. De online herkenning gebruikt tools die al op de laptop zitten om de handgeschreven teksten om te zetten naar digitale teksten, maar de offline herkenning gebruikt scanners of camera’s die verbonden zijn aan een apparaat, die de handgescheven teksten omzetten naar digitale teksten. Hieronder worden de twee soorten nog gedetailleerder uitgelegd.
Bij online handschriftherkenning worden de teksten in realtime ingevoerd op een digitaal apparaat, en direct verwerkt. Hiervoor wordt gebruikgemaakt van een stylus (soort pen voor laptop of tablet) en een aanraakgevoelig oppervlak, gecombineerd met een app die de bewegingen van de stylus omzet in data. Deze data worden vervolgens door een handschriftherkenningssoftware geanalyseerd en omgezet in bewerkbare tekst. Het belangrijkste kenmerk van online herkenning is dat de verwerking plaatsvindt terwijl de gebruiker schrijft. Dit soort herkenning kan later ook gebruikt worden als een vorm van biometrie, omdat jouw handschrift dan bijvoorbeeld in een database wordt opgeslagen, en als je dan iets schrijft en het heeft een gerote overeenkomst met het handschrift uit de database, kat het bijvoorbeeld je telefoon ontgrendelen.
Bij offline herkenning wordt gewerkt met een volledig geschreven tekst, die eerst is omgezet naar een digitaal bestand. Dit kan bijvoorbeeld een foto van handgeschreven notities zijn, of een gescand document. nadat het is omgezet naar digitale data, kan het weer dezelfde stappen ondergaan als online herkenning. In tegenstelling toto online herkenning wordt de tekst hier niet realtime verwerkt, maar pas nadat her document is opgeslagen en digitaal beschikbaar is. het enige verschil met online herkenning is dat het een stap van tevoren heeft, het omzetten naar digitale data dor middel van een scanner of een foto.
Handschriftherkenning wordt vaak gebruikt door bedrijven die grote hoeveelheden handgeschreven documenten moeten verwerkten. Daarnaast wordt de technologie toegepast bij het automatisch herkennen van postcodes op enveloppen, zodat post zo efficiënt mogelijk kan worden gesorteerd.
Handschriftherkenning werd bekendgemaakt bij het publiek door de introductie van personal digital assitants (pda’s) zoals de Apple Newton tui(technical user interface)1992. De software van dit apparaat bleek echter niet heel betrouwbaar te zijn, waardoor het geen commercieel succes werd. Hoewel technologie sindsdien sterk is verbeterd, is de definitieve doorbraak op desktopcomputers en laptops nog niet gerealiseerd. Veel gebruikers beschouwen het toetsenbord nog steeds als een snellere betrouwbare methode voor tekstinvoer, en ook bij pda’s ervaren mensen dat handschriftherkenning nog niet altijd zo nauwkeurig is.