Loopherkenning is een moderne vorm van biometrie. Deze techniek is nog volop in ontwikkeling en wordt nog niet op grote schaal toegepast. Dit komt vooral doordat de techniek bepaalde technische eisen stelt. In sommige testomgevingen wordt loopherkenning daarom gecombineerd met andere vormen van beveiliging. Vooral op locaties waar nauwkeurige identificatie belangrijk is, wordt gekeken hoe deze techniek in de toekomst kan worden ingezet. Loopherkenning wordt ook niet altijd bedoelt als beveiliging. Je loopt namelijk allemaal anders, maar het wordt bijvoorbeeld vaak gebruikt bij een fysio om te kijken hoe mensen nou goed of slecht lopen.
Loopherkenning maakt gebruik van unieke lichaamskenmerken, maar dan specifiek van iemands manier van bewegen. Iedereen heeft eigenschappen die uniek zijn en zo heeft ieder mens een eigen looppatroon. Denk hierbij aan de houding van het bovenlichaam, de manier waarop de armen mee zwaaien of hoe de schouders worden gehouden. Dit is zonder te beseffen een soort eigen persoonlijke code. In het dagelijks leven worden er veel meldingen met onderlichaam problemen gedaan. Daarom is het ook dat als je bij de dokter komt met iets van die problemen je vaak eerst gewoon even een rondje moet lopen ter controle.
Met behulp van speciale software wordt het lichaam eerst omgezet in een digitaal skelet. Hierbij worden de belangrijkste punten zoals het hoofd, de romp, de armen en de benen herkend en gevolgd door van die herkenbare lijntjes. Vervolgens wordt geanalyseerd hoe deze punten bewegen ten opzichte van elkaar. De gemeten kenmerken worden samengebracht in een digitaal profiel. Dit profiel wordt daarna vergeleken met eerder opgeslagen gegevens in een databank. Het systeem kijkt daarbij naar overeenkomsten tussen bewegingspatronen. Hoe kleiner het verschil, hoe groter de kans dat het om dezelfde persoon gaat.
Voor een goede werking zijn wel specifieke voorwaarden nodig. Zo is een camera met hoge resolutie én een hoge beeldsnelheid belangrijk, omdat zowel details als vloeiende beweging moeten worden vastgelegd. Het is moeilijk te gebruiken want zelfs de camerahoek speelt een grote rol. Wanneer iemand vanuit een heel andere hoek wordt gefilmd dan bij de registratie, kan dat invloed hebben op de metingen. Dit is eigenlijk best logisch want vanaf de zijkant van iemand zie je maar een helft aan organen enzovoort. Ook moet er dus een database zijn met een duidelijke opname beschikbaar waarin hij of zij daadwerkelijk loopt. Dat maakt het dus best ingewikkeld om te gebruiken.
Naast loopherkenning bestaat er ook een techniek die re-identificatie wordt genoemd. Deze methode kijkt vooral naar uiterlijke kenmerken, zoals kleding, lengte of postuur. Wanneer iemand andere kleding aantrekt, kan het systeem moeite hebben om die persoon opnieuw te herkennen. Loopherkenning verschilt hierin, omdat het zich richt op iets dat minder makkelijk verandert: het bewegingspatroon van het lichaam. Daardoor wordt het beschouwd als een echte biometrische techniek. Wat bijvoorbeeld wel een interessant aspect is, de techniek kijkt vooral naar je ledenmaten. Want denk maar voor jezelf: een beveiliging op je laptop waarbij je een handstand moet doen en dat detecteert de camera. Zo kan de laptop pas ontgrendelen.
Omdat ieder mens een uniek looppatroon heeft, kan loopherkenning misschien verder in de toekomst uitgroeien tot een echt betrouwbaar identificatiemiddel. Wat ook fijn is, is dat de meetwaarden worden opgeslagen in een code. Dit vergroot de veiligheid van het systeem, omdat de oorspronkelijke beelden niet direct na te maken zijn. Hoewel de techniek nog in ontwikkeling is, laat het zien dat zelfs iets wat je altijd doet zoals lopen ,kan dienen als persoonlijke sleutel tot identificatie.